Trudy Scheele-Gertsen in de rechtbank. Foto: Omroep Gelderland.

Trudy Scheele-Gertsen in de rechtbank. Foto: Omroep Gelderland.

DEN HAAG - Afstandsmoeder Trudy Scheele-Gertsen zegt dat ze in 1968 onder druk is gezet door de Raad voor de Kinderbescherming om tegen haar wil afstand te doen van haar kind. En dat geldt ook voor zo'n 15.000 andere vrouwen in die tijd. Dus wil ze erkenning dat er veel fouten zijn gemaakt door de Staat. Maar die erkenning kreeg ze woensdag niet van de rechter. Toch wil de Epese nog niet opgeven. "Wat mij betreft is de strijd nog niet gestreden, dat is één ding wat zeker is."

Het was een zware dag voor Trudy Scheele-Gertsen. Als ze in Den Haag de rechtszaal uitloopt, heeft ze gevoelens van onbegrip. En die probeert ze te duiden bij de media die haar opwachten.

"Ik ben zeer teleurgesteld over de uitspraak. Ik had hier zoveel meer van gehoopt. Ik had gehoopt dat ze begrip zouden hebben voor de situatie waarin moeders 50 jaar geleden verkeerden. Ze zeggen wel dat ze het begrijpen, maar ze handelen er niet naar. Anders had de uitspraak er heel anders uitgezien", vertelt ze aan Omroep Gelderland.

Zie ook: Staat niet verantwoordelijk voor leed van afstandsmoeder Trudy: 'Ik voel me onbegrepen'

En dat doet pijn bij haar: "Ik probeer de tranen in alle macht te onderdrukken." Het lukte Scheele-Gertsen nog wel, maar andere betrokkenen in de rechtszaal hadden het er moeilijker mee.

'Juist de spin in het web'

De rechtbank sloot de rechtszitting af met woorden richting Trudy. "Mevrouw Scheele-Gertsen, we kunnen de tijd niet terugdraaien. Het is niet uw schuld dat het zo gelopen is." En dat vindt de Epese ook niet. Trudy wijst de Raad voor de Kinderbescherming aan als de grote schuldige. "Die was juist de spin in het web. Die organisatie kon als enige een verzoek doen aan de rechter om het kind uit de ouderlijke macht te zetten. Wie zou dat anders doen?"

De rechtbank wees naar de tijdgeest van toen. De dwang die afstandsmoeders ervoeren, kwam volgens de rechter vooral door druk van bijvoorbeeld de huisarts of familieleden. "De maatschappelijke en religieuze verhoudingen waren in die tijd anders", aldus de rechtbank.

[image:7540528]

"Maar ze hadden nooit naar mijn familie moeten luisteren", zegt de Epese. "Ze hadden naar mij moeten luisteren, dan was het nooit gebeurd. Dat hebben ze alleen niet gedaan. De Raad voor de Kinderbescherming heeft voor mij en al die andere vrouwen beslist."

Strijdlust

De teleurstelling is dan ook heel erg groot, vertelt Scheele-Gertsen. "Niet alleen bij mij, maar ook bij al die andere vrouwen. Ze zullen met mij meevoelen, maar ze voelen zich zelf waarschijnlijk ook in de kou gezet."

En daarom wil ze nog niet opgeven. "Ik ga kijken of ik in beroep ga. Ik voel de strijdlust opborrelen, maar dat moet ook wel kunnen. Ik moet ook de afweging maken of ik opnieuw de pijn wil ervaren tijdens zo'n proces. Misschien kan ik anderen aansporen, bijvoorbeeld de kinderen, om de strijd verder te zetten. Maar de strijd is nog niet gestreden, dat is één ding wat zeker is. "

Zie ook:

Deel dit artikel